The WomensPoetryProject nederlands english

The poets and poetry

home

Rabia El Basri

Reality

...meer over Rabia el Basri

home

Charlotte Brönte

Parting

...meer over Charlotte Brönte

home

Makhosazana Xaba

Brakpan 2002

...meer over Makhosazana Xaba

home

Lady Mary Chudleigh

To The Ladies

...meer over Lady Mary Chudleigh

home

Rosemonde Gèrard

L'Eternelle Chanson

...meer over Rosemonde Gèrard

home

Anonymous Irish Woman

Still She Cried

...meer over an anonymous Irish woman

home

Sarah Teasdale

After Love

...meer over Sarah Teasdale

home

Edna st. Vincent Millay

Bluebeard

...meer over Edna Millay

home

Frances Cornford

The Old Witch In The Copse

...meer over Frances Cornford

home

Delmira Augustini

Mi Musa Triste

...meer over Delmira Augustini

sluit tekst
-geboren 1886 Montevideo Urugay
-welgestelde familie
-als tiener schrijft ze gedichten en wordt ze voorvechter voor kunst gemaakt door vrouwen
-ze is zeer zelfverzekerd: op haar 16e loopt ze een uitgeverij binnen met haar eerste gedichten en geeft de opdracht om ze te publiceren.
-in 1907 schrijft ze een dichtbundel en krijgt goede kritieken
- vanaf 1910 wordt ze verguisd omdat ze vrijuit dicht over vrouwelijke sexualiteit
-in 1913 trouwt ze een jeugdliefde Enrique Reyes, en het huwelijk mislukt al na enkele weken
-in 1914 schiet Reyes haar dood met een pistool en pleegt zelfmoord
-Agustini wordt nu beschouwd als een van de grootste LatijnsAmerikaanse schrijfsters. Ze onderzoekt de overeenkomsten en tegenstellingen tussen mannelijke en vrouwelijke energie en de mannelijke en vrouwelijke erotiek.

Mi Musa Triste
Vagos preludios. En la noche espléndida
Su voz de perlas una fuente calla,
Cuelgan las brisas sus celestes pifanos
En el follaje. Las cabezas pardas
De los búhos acechan.

Las flores se abren más, como asombradas.
Los cisnes de marfil tienden los cuellos
En las lagunas pálidas.
Selene mira del azul. Las frondas
Tiemblan… y todo! hasta el silencio, calla…

Es que ella pasa con su boca triste
Y el gran misterio de sus ojos de ámbar,
A través de la noche, hacia el olvido,
Como una estrella fugitiva y blanca.
Como una destronada reina exótica
De bellos gestos y palabras raras.

Horizontes violados sus ojeras
Dentro sus ojos–dos estrellas de ámbar–
Se abren cansados y húmedos y tristes
Como llagas de luz que quejaran.

Es un dolor que vive y que no espera,
Es una aurora gris que se levanta
Del gran lecho de sombras de la noche,
Cansada ya, sin esplendor, sin ansias
Y sus canciones son como hadas tristes
Alhajadas de lágrimas…